Κάποτε ήταν μια Α-πορτοκαλιά, γεμάτη άνθη και φύλλα!! Χτυπούσε και ο άτιμος ο ήλιος επάνω της και την έκανε να λάμπει!! Βλέπετε ο φροντιστής της, προσπαθούσε με κάθε τρόπο να την κανακέψει για να γεμίζει πορτοκάλια...αλλά τίποτα! Χρόνια ολόκληρα ήταν έτσι!! Ήρθανε όμως δύσκολοι καιροί...Ο φροντιστής της ξέμεινε από κουράγια και εφόδια και η Α-πορτοκαλιά ξεκίνησε σιγά σιγά να χάνει τα φύλλα της και... να μαραίνετε. Ο ήλιος ενώ έλαμπε, αυτή τη φορά, ήτανε αποκαλυπτικός της ασχήμιας της. Τότε η Α-πορτοκαλιά, με μαγικό τρόπο έβγαλε φωνή και παρακάλεσε τον φροντιστή της, να την ξανακανακέψει και ότι εκείνη θα έβγαζε πορτοκάλια! Αρκετά πορτοκάλια! Λίγο όμως ότι ο φροντιστής δεν την πίστευε πια, λίγο ότι είχε ξεμείνει από εφόδια και κουράγια, η Α-πορτοκαλιά ξεκίνησε αποδυναμωμένη και άπραγη να περιμένει από ένα θαύμα, όπως αυτό για το οποίο χρόνια μοχθούσε και αγωνιζότανε ο φροντιστής της.

Τα επίκαιρα - διαχρονικά :

-- Εσύ αγάπη μου, δεν ψάχνεις γι΄ αγάπη, εσύ γυρεύεις δίχως μπέσα βερεσέ... (κάποια στιγμή θα το κάνω ολόκληρο άσμα αυτό)

-- Ευτυχώς, που μπορούμε να κρίνουμε τα έργα ή την απραξία ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ !! Δόξα το Θεό!

Έαν τα έχει πει κάποιος άλλος πριν από εμένα, απαλλάσομαι λόγω σύμπτωσης και του ζητώ συγνώμη προκαταβολικά.